Του Κώστα Μαυρίδη*

Πάντως, τρεις διαπιστώσεις από την όλη συζήτηση, έχουν ιδιαίτερη σημασία για το μέλλον. Καταρχάς, το μέγα εγχείρημα για κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας δεν προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των κρατών-μελών της ΕΕ. Μπορεί μια δομή να λειτουργήσει με όσα κράτη το επιθυμούν, βάσει των δικών τους προτεραιοτήτων και των απειλών που αντιμετωπίζουν. Επιπλέον, τόσο στο Ευρ. Κοινοβούλιο όσο και στο επίπεδο Κυβερνήσεων των κρατών-μελών, υπάρχει καθαρή πλειοψηφία στήριξης ενός τέτοιου εγχειρήματος.Τέλος, η Γαλλία, η χώρα εντός ΕΕ με τις μεγαλύτερες αμυντικές δυνατότητες, θέλει και μπορεί να αναλάβει κυρίαρχο ρόλο στο εγχείρημα.
Όσον αφορά την Κύπρο και την Ελλάδα, η ασυδοσία του τουρκικού επεκτατισμού, απαιτεί αποτρεπτική αμυντική ισχύ, που η ίδια η ΕΕ δεν διαθέτει, όσο … ενισχυτικές και να είναι οι εν λόγω εκθέσεις. Ωστόσο, μένω έκπληκτος από τις προτάσεις μερικών «δικών» μας για αντιμετώπιση του τουρκικού θηρίου. Συχνά επαναλαμβάνουν την «ανάγκη εξεύρεσης λύσης στο Κυπριακό», ως εάν να παρεμποδίζουν οι Ελληνοκύπριοι τη λύση! Άλλοτε προτείνουν πλήρη αφοπλισμό. Ένας «περισπούδαστος» πρότεινε τη «φυλάκιση του τουρκικού θηρίου στο κλουβί», μετατρέποντας την Τουρκία σε …συγκυρίαρχο σε Ελλάδα και Κύπρο. Άλλος πρότεινε την αποχή από οποιαδήποτε γεωπολιτικά στρατόπεδα… Ανάμεσα στα παράπλευρα οφέλη που είχε η τουρκική επεκτατικότητα είναι ότι απογύμνωσε τελείως τέτοιες προτάσεις/ιδεοληψίες, που δεν χρειάζεται καν να τις αντικρούσουμε.
Επιμένουμε ότι μοναδική στρατηγική με προοπτική επιβίωσής μας αποτελεί η ενδυνάμωση της ισχύος μας με συμμαχίες/συνεργασίες και αποφασιστικότητα.
*Κώστας Μαυρίδης- Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D) –costas.mavrides@europarl.europa.eu