Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο

Του Νίκου Κατσουρίδη*

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι το ισλαμικό  καθεστώς Ερτογάν, που λίγο απέχει να είναι και φασιστικό με τον κλασικό ορισμό του όρου, έχει εκστρατεύσει για την επέκταση του δικού του «ζωτικού χώρου» κατά τα πρότυπα της ναζιστικής Γερμανίας.  Της οποίας υπήκοοι να το θυμίσουμε και αυτό, κατά καιρούς συνέδραμαν αποφασιστικά, στις γενοκτονικές σφαγές που έγιναν από τους Οθωμανούς όσον και από τους Νεότουρκους.  Και σήμερα κυρίως με γερμανικά όπλα και γερμανική στρατιωτική τεχνολογία γενοκτονούν κατά των Κούρδων αλλά και των Σύρων στις υπο τουρκικό έλεγχο περιοχής της Συρίας.  Η χιτλερική θεωρία του «ζωτικού χώρου» εκφράζεται στην Τουρκία με το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και τα «σύνορα της καρδιάς» του δικτάτορα Ερτογάν.  Ο νεοσουλτάνος υλοποιεί μια στρατηγική μετατροπής της Μεσογείου σε θάλασσας υπο τουρκικό έλεγχο.  Θυμίζοντας και πάλιν έναν άλλον φασίστα, τον Ιταλό Μουσολίνη, με το δόγμα του «Μάρε Νόστρουμ» (η δική μας θάλασσα).  Αυτή η  κίνηση όμως του Ερτογάν θεωρώ ότι πάτησε τον κώδωνα του κινδύνου για τις μεγάλες δυνάμεις.  Διότι κατά τη γνώμη μπορεί οι μεγάλες δυνάμεις που δρουν παραδοσιακά στη  Μεσόγειο, να επιθυμούν και προτιμούν να έχουν την Τουρκία σύμμαχο τους, αλλά δεν επιθυμούν σαφώς να την έχουν ανταγωνιστή.  Ούτε οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, η Ευρωπαϊκή ΄Ένωση και ξεχωριστά κράτη της, όπως η Γαλλία αλλά ούτε και η Ρωσία, προτιμούν να διαφεντεύει άλλος από τους ίδιους τη Μεσόγειο.  Με άλλα λόγια καλή η Τουρκία ως ευνοούμενος σύμμαχος, αλλά όχι και επικυρίαρχος στη Μεσόγειο.  Αυτό δεν θα το επιτρέψουν.  Γι΄ αυτό υπάρχουν αυξημένες αντιδράσεις αυτή τη στιγμή έναντι της Τουρκίας, συγκριτικά με πριν ένα χρόνο ή πριν λίγους μήνες.  Ακριβώς αυτή η εξέλιξη προσφέρεται προς αξιοποίηση από Κύπρο και ΄Ελλάδα.

Πως θα μπορούσε να δράσουν οι δύο χώρες;  Προς ποιες κατευθύνσεις θα μπορούσε να κινηθούν;

Πρώτα απ΄ όλα θα πρέπει να μείνουν σταθερές στις θέσεις αρχών τις οποίες έχουν κατ΄ επανάληψη διακηρύξει.

Εκ δευτέρου να ενισχύσουν όσον περισσότερο μπορούν την μεταξύ της συνεργασία και συντονισμό.

Κατά τρίτον να ενδυναμώσουν την στρατιωτική τους ισχύ αλλά και την μεταξύ τους αμυντική συνεργασία.

Τέταρτον να φροντίσουν και οι δύο κυβερνήσεις να διασφαλίσουν τη μέγιστη δυνατή ενότητα στο εσωτερικό μέτωπο εντός εκάστης χώρας.  Η τουρκική απειλή είναι εδώ, υπαρκτή και άκρως επικίνδυνη.  Η αντιμετώπιση της είναι το υπέρτατο χρέος τόσον των κυβερνήσεων όσον και των πολιτικών δυνάμεων Ελλάδας και Κύπρου.  Προϋπόθεση για λαϊκή ομοψυχία η οποία είναι το θεμέλιο αποτελεσματικής αντίκρουσης του τουρκικού επεκτατισμού.

Πέμπτο να γίνει σαφέστατο στους εταίρους στην Ευρωπαϊκή ΄Ένωση αλλά και από πλευράς Ελλάδας στο ΝΑΤΟ ότι  υπάρχουν «κόκκινες γραμμές» οι οποίες δεν θα διαγραφούν χάριν έωλων  υποσχέσεων και διακηρύξεων.  Ούτε η Ελλάδα, ούτε και η Κύπρος πρέπει να θεωρούνται δεδομένες πλέον, όταν απειλείται η εθνική κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα τους.

Εκτον να συνεχιστεί η διεθνής εκστρατεία πληροφόρησης και ενημέρωσης κρατών, οργανισμών και κοινωνιών για το τι εστί η Τουρκία του Ερτογάν, ένα κράτος πειρατής, ένα κράτος ταραξίας και εντελώς αναξιόπιστο.

Έβδομον, να επεξηγηθεί και τεκμηριωθεί προς ΗΠΑ και Ρωσία, ότι η επικίνδυνη για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια σχοινοβασία Ερτογάν μεταξύ των δύο χωρών δεν στοχεύει να εξυπηρετήσει παρα μόνο τα τουρκικά επεκτατικά σχέδια και νεοθωμανικά όνειρα.

Ογδοον, να συνεχιστεί η πολιτική επίτευξης συνεργασίας με άλλα κράτη και να μετατραπεί όπου προσφέρεται σε συμμαχίες εφ΄ ολης της ύλης, περιλαμβανομένης και της αμυντικής.  Οι δύο χώρες έχουν προσφέρει σχεδόν τα πάντα προς τους δυτικούς εταίρους και είναι καιρός να λάβουν έμπρακτα ανταλλάγματα.  Υπέρτατο ζητούμενο η ασφάλεια.  Δεν υπάρχει άλλο περιθώριο μόνο για ρητορικές δηλώσεις στήριξης.  Χρειάζονται πράξεις.  Αλλωστε όπως δήλωσε και ο Γάλλος Πρόεδρος κ. Μακρόν, ο Ερτογάν μόνο από πράξεις καταλαβαίνει.  Καιρός να συνειδητοποιήσουν ότι κινδυνεύουν και τα δικά τους συμφέροντα από την πολιτική Ερτογάν όπως και τα εθνικά συμφέροντα, όλων των κρατών της Ανατολικής Μεσογείου και όχι μόνο.  Τα όνειρα και τα σχέδια του Ερτογανικού αιμοσταγούς καθεστώτος δεν έχουν όρια.  Τελειώνουν μόνο με την υλοποίηση τους και μετατροπή της Τουρκίας σε δύναμη ισοδύναμη της Γαλλίας και της Γερμανίας.  Επικίνδυνα σχέδια για όλους συμπεριλαμβανομένου και του τουρκικού λαού.

Ενατον, η Τουρκία δεν επιθυμεί λύσεις  αμοιβαίου οφέλους στις σχέσεις της με κανένα κράτος της περιοχής αλλά μονόπλευρη προώθηση των δικών της αυτοκρατορικών στοχεύσεων.  Ιδιαίτερα έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου στοχεύει στην επιβολή των αρπακτικών της σχεδιασμών.

Δέκατον, οι όποιες συνομιλίες με Τουρκία, είτε για ελλαδο-τουρκικά και το κυπριακό πρέπει να έχουν ως βάση ένα ξεκάθαρο πλαίσιο στηριγμένο στη διεθνή νομιμότητα.  Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.