“Επονείδιστες πράξεις, συμπεριφορές και ενέργειες που έστρωσαν το χαλί στο πραξικόπημα. Εφιαλτικά χρόνια που χάραξαν τις ψυχές μας και σημάδεψαν το μέλλον όλων μας. Γιατί η προδοσία δεν προέκυψε από το πουθενά. Ούτε ήταν στιγμιαίο το έγκλημα. Έτσι όπως το αποτυπώνει ο Κύπρος Κουρτελλάρης στο τέλος του βιβλίου του”, σημειώνει, σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση.
Καταξιωμένος δημοσιογράφος, με δημιουργική και καρποφόρα προσφορά δεκαετιών, ανέφερε ο κ. Ομήρου, ο Κύπρος Κουρτελλάρης, με το ανά χείρας βιβλίο, επιχειρεί επιτυχώς μέσα από μια γλαφυρή αφήγηση της υπηρεσίας του στην Εθνική Φρουρά, μια καυστικά διαπεραστική ανατομία των συνθηκών που οδήγησαν στη προδοσία του 1974.
Η μαρτυρία και τα μαρτύρια του Κύπρου Κουρτελλάρη κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας, σημειώνει, είναι η απεικόνιση των όσων διαδραματίστηκαν τα πέτρινα χρόνια που προηγήθηκαν του τουρκοφόρου προδοτικού πραξικοπήματος του Ιούλη του 1974 που οδήγησε στην τουρκική κατοχή μεγάλου μέρους της πατρίδας μας.
Το βιβλίο, είπε ο κ. Ομήρου, αποτελεί και μια συμβολή στη διαφύλαξη της αλήθειας από απόπειρες πλαστογράφησης και παραχάραξης της. “Αναδεικνύοντας τα πραγματικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν την κρίσιμη περίοδο της άλωσης του πολιτειακού και δημοκρατικού ιστού στην Κύπρο από την Χούντα, με την πρόθυμη συνδρομή των εδώ συνοδοιπόρων της. Γιατί κανείς δεν πρέπει να ξεχνά ότι Εθνική Φρουρά, Αστυνομία, Παιδεία, Δημόσια Υπηρεσία είχαν μετατραπεί σε άντρα της αντιλαϊκής συνωμοσίας και σε εφαλτήρια της τελικής επίθεσης”, σημείωσε.
“Η διά πυρός και σιδήρου θητεία του Κύπρου Κουρτελλάρη στην Εθνική Φρουρά, ίδια με την θητεία πολλών άλλων χιλιάδων δημοκρατικών νέων την ίδια εκείνη περίοδο, καταγράφει την πραγματική ιστορία αυτής της ταραγμένης περιόδου. Μιας περιόδου απεχθούς, απαίσιας και εφιαλτικής”, είπε.
Εύχομαι, συμπλήρωσε ο Πρόεδρος της Βουλής, το βιβλίο «Υπηρετώντας την Πατρίδα, ΑΣΜ 11249-1970/Β ΕΣΣΟ» να διαβαστεί ως εξόχως διδακτικό της ιστορίας. Για να κατανοήσουμε πως και γιατί φτάσαμε στην καταστροφή του 1974. Κυρίως για να μην επιτρέψουμε ποτέ το βρικολάκιασμα της ιστορίας.
Ο Πρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κώστας Γουλιάμος, όπως αναφέρεται στην ομιλία του, είπε πως “για άλλη μια φορά ο Κύπρος Κουρτελλάρης μας εκπλήσσει θετικά και ευχάριστα – αυτή τη φορά ως συγγραφέας ενός πονήματος μέσα από το οποίο αποτυπώνονται αφηγηματικά όχι μόνο τα βιώματα στο στρατό του Κ.Κ αλλά και η ιστορία του τόπου μας, λίγα χρόνια πριν από το επάρατο πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή”.
Η γραφή του Κύπρου Κουρτελλάρη, σημείωσε, παρασύρει στη δίνη της, ως κινηματογραφικό σκηνικό – θα έλεγα – μιας Κύπρου που προσπαθεί πολιτικά να βρει το δρόμο της μετά τη συγκρότησή της ως δημοκρατικό και ανεξάρτητο πλέον κράτος.
“Άρτια δομή, εξαιρετική πλοκή, ζωντανοί χαρακτήρες και φυσικές περιγραφές, κινούν την προσοχή του αναγνώστη από την πρώτη σελίδα , κρατώντας αμείωτο και κατά βούληση μέχρι τέλους το ενδιαφέρον. Ερεθιστική όσο και μεστή η γραφή, η ζωντάνια των χαρακτήρων και των διαλόγων και, βέβαια, απίστευτες εικόνες εξιστόρησης συμβάντων άμεσα συνδεδεμένων με τη στρατιωτική θητεία σε καιρούς δύσκολους ή άλλως – κατά τον Κ.Κ – της έκρυθμης κατάστασης από το `64 και μετά”, προσθέτει.
Μέσα σε ένα τέτοιο ιστορικό πλαίσιο, συμπλήρωσε, ο συγγραφέας διατυπώνει την ανθρωπογεωγραφία χαρακτήρων των υπηρετούντων οπλιτών με σκηνικό τα κέντρα, τα τάγματα, τα στρατόπεδα και τα φυλάκια.
Ο Χριστάκης Αδάμου
Σε χαιρετισμό του εξάλλου, ο Χριστάκης Αδάμου είπε πως είναι “βιβλίο που παίρνει εμάς, τους πιο παλιούς που υπηρετήσαμε στην Εθνική Φρουρά, σε μια εποχή, που και να θέλουμε να την ξεχάσουμε, δεν μπορούμε. Αλλά όμως, δεν θέλουμε να την ξεχάσουμε. Γιατί η περίοδος εκείνη, με όλα εκείνα τα μικρά και μεγάλα που συνέβαιναν στην Κύπρο, μαζί και στην χουντοκρατούμενη τότε Εθνική Φρουρά, είναι αυτή που οδήγησε στη μεγάλη τραγωδία του 1974 – με το προδοτικό πραξικόπημα της χούντας και της ΕΟΚΑ Β’, που έφερε τη βάρβαρη τουρκική εισβολή και κατοχή”.
Και ακριβώς διαβάζοντας το βιβλίο του φίλου Κύπρου, σημείωσε, μέσα από τις γραμμές του βλέπω αυτά που στον ένα ή άλλο βαθμό κάμποσοι της δικής μας ηλικίας ζήσαμε στο στρατό πριν το 1974 – μια περίοδο ιδιαίτερα δύσκολη, όπου οι χουντικοί αξιωματικοί χώριζαν τους φαντάρους σύμφωνα με τα πιστεύω και τις πεποιθήσεις των ιδίων και των γονιών τους. “Και αλίμονο σ’ αυτούς που ήταν Αριστεροί και Μακαριακοί. Αλίμονο ακόμη και σ’ αυτούς που ήταν -και να μην σας φανεί παράξενο- Ομονοιάτες!”, πρόσθεσε.
Διαβάζοντας ακριβώς το βιβλίο αυτό, συνέχισε, είδα ακόμη κάτι, μέσα από τις γραμμές του. “Είδα πάρα πολλούς φαντάρους, στρατιές ολόκληρες, που ζήσαμε τα ίδια ή παρόμοια τότε· αλλά είδα και ονομαστικά τον αδελφό μου Σωτήρη. Τον καταδρομέα Σωτήρη Κωνσταντίνου, του Αδάμου και της Μάρθας, όπως γραφόταν στο στρατό, που είχε και τα τρία πιο πάνω χαρακτηριστικά. Είχε, όμως, και ένα ακόμη παραπάνω: Δεν ήταν μόνο Ομονοιάτης. Ήταν και αδελφός ποδοσφαιριστή της Ομόνοιας!”
Τα βιώματα του συγγραφέα
Από την πλευρά του, ο συγγραφέας Κύπρος Κουρτελλάρης ανέφερε, σύμφωνα με την ομιλία του, πως “απλά, αν επιχειρούσα να το προσδιορίσω ή/και ν’ αυτοπροσδιοριστώ μέσα από το βιβλίο ετούτο, θα έλεγα μόνο ότι είναι ένα αφηγηματικό βιωματικό πόνημα 196 σελίδων, σχήματος Α5. Το οποίο και πραγματεύεται γεγονότα και βιώματα από την υπηρεσία -τη δική μου αλλά και της σειράς μου- στην Εθνική Φρουρά κατά την περίοδο 20 Ιουλίου 1970 – 30 Ιουλίου 1972. Τα οποία και παρουσιάζω -έτσι νομίζω, δηλαδή, ή τουλάχιστον έτσι προσπάθησα- στον γραπτό λόγο μέσα από μια μυθοπλαστικής υφής περιδιάβαση. Με τα δέοντα, θέλω να πιστεύω, λογοτεχνικά… καρικεύματα. Χωρίς, όμως, την υπερβολή και το ξεχείλωμα στα γεγονότα”.
Αν τα κατάφερα, συνέχισε, αυτό θα το κρίνουν οι αναγνώστες του. “Και αν κρίνουν ότι κάτι κατάφερα, τότε η χαρά μου θα είναι μεγάλη γιατί το βιβλίο μέσα από τις 180 τόσες σελίδες κείμενο και τις κάπου τεσσεράμιση χιλιάδες αράδες του, έχει προσφέρει κάτι στον αναγνώστη και αναγνώστρια. Σε ένα είδος λόγου, που -πρέπει να το ομολογήσω- πρώτη φορά δοκιμάζω. Τουλάχιστον σε τέτοια έκταση και όγκο”, πρόσθεσε.
“Τι με ώθησε να προχωρήσω στην έκδοση του βιβλίου τούτου, ασφαλώς δεν ήταν κάτι το στατικό και μονοδιάστατο. Ήταν συγκεκριμένα έντονα και αξέχαστα -παρά την παρέλευση πέραν των τεσσάρων δεκαετιών- βιώματα στο στρατό, κατά τα πρώτα δύο, πρακτικά, χρόνια της δεκαετίας του ’70. Συνδυασμένα, όμως, με ερεθίσματα, αλλά και μετέπειτα γνώση, βιώματα και εμπειρίες μιας ολόκληρης ζωής. Τα οποία, ως υπηρέτης του γραπτού λόγου -κοντά σε κάμποσες άλλες ενασχολήσεις- αισθανόμουν ότι έπρεπε -ας μου επιτραπεί η φράση- να αποδελτιώσω και να τα αποτυπώσω στο χαρτί. Κάτι που άρχισα να κάνω εδώ και μερικά χρόνια και ολοκλήρωσα στη μορφή που σήμερα το έχουμε, εδώ και ένα μήνα. Μεσολάβησε, βέβαια, η πραγματική κουβέντα με τον νεαρό -φαντάρο τότε- ανιψιό μου, περί φυλακίου και τάγματος, ακριβώς οκτώ χρόνια πριν από σήμερα. Το οποίο ήταν ένα από τα ερεθίσματα που προανέφερα, αλλά και που βασικά καθόρισε τη συγκεκριμένη μορφή που στο τέλος πήρε το πόνημα”, συμπλήρωσε.