100 μέρες δράσης και όχι απάθειας

Του Νίκου Κατσουρίδη

Από τις 26 Φεβρουαρίου απ΄ όταν δηλαδή συναντήθηκαν οι κ.κ. Αναστασιάδης και Ακκιντζί ως τον Ιούνιο που θα δεηθεί η ΄Αγκυρα να  κινητοποιηθεί προς την κατεύθυνση της επανέναρξης των διαδικασιών στο κυπριακό είναι χρονικό διάστημα τριών και πλέον μηνών. Εκατόν  (100) ημερών.    Ημερών δράσης και μελέτης.  Μελέτης και δράσης από μέρους μας  προς διάφορες κατευθύνσεις.  Τόσον προς το εσωτερικό όσον και προς το εξωτερικό.  Προς το εσωτερικό έχουμε δύο επίπεδα.  Το ελληνοκυπριακό και το τουρκοκυπριακό.  Όταν λέω ε/κ  εννοώ την καταβολή συστηματικής και σοβαρής προσπάθειας να συνεννοηθούμε επιτέλους μεταξύ μας ως ε/κ πλευρά για τα θέλω και τα πρέπει μας στο κυπριακό.  Τα θέματα που χρήζουν συνεννόησης είναι τα εξής: α) Διακυβέρνηση, β) Ασφάλεια-Εγγυήσεις.  γ) Φυσικό Αέριο.  Στο επίπεδο των τ/κ θα πρέπει η ε/κ πλευρά δια του ηγέτη της ε/κ κοινότητας να προσπαθήσει με επαφές με τον τ/κ ηγέτη να ξεκαθαρίσει δύο πράγματα.  Πρώτον τις δικές μας θέσεις, όρια και ανησυχίες  Δεύτερον τις αντίστοιχες των τ/κ θέσεις, όρια και ανησυχίες.  Ο κ. Ακκιντζί παρά τις όποιες απόψεις του, συνεχίζει να είναι οπαδός της λύσης Ομοσπονδίας και αντίθετος στην διχοτόμηση. Ζήτημα κρίσιμο και ζωτικό.  Θα λεχθεί ότι υπάρχουν στην ε/κ  κοινότητα αντίπαλοι της Ομοσπονδίας.  Το γνωρίζω.  Πιστεύω όμως ότι το πιο μεγάλο μέρος τους γεννήθηκε εξαιτίας του περιεχομένου που προσδόθηκε σ΄ αυτήν από τους Τούρκους και διάφορους ξένους διπλωμάτες εντεταλμένους και αυτόκλητους μεσολαβητές και το περιεχόμενο του Σχεδίου Ανάν.  Πέραν τούτου όμως σήμερα άλλη μορφή λύσης δεν υιοθετείται από κανένα διεθνή οργανισμό ούτε κράτη, πλην εκείνων που επιδιώκουν τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Η πλήρης και σαφής γνώση, όχι εντύπωση, του τι ακριβώς υιοθετούν οι τ/κ συμπατριώτες μας που επιθυμούν λύση είναι καθοριστικής σημασίας.  Η επαφή με τον ηγέτη τους και άλλες τ/κ πολιτικές δυνάμεις είναι ο αγωγός αυτής της γνώσης.  Η διαδικασία αυτής της επαφής θα συμπληρώνεται πέραν απο τις επαφές των δύο ηγετών και από τις επαφές ε/κ και τ/κ πολιτικών δυνάμεων και άλλων.   Προϋποθέσεις αυτής της διαδικασίας η ειλικρίνεια και η εχεμύθεια.  Αυτή η διαδικασία δεν θα λύσει το κυπριακό αλλά είναι σοβαρότατο βήμα προετοιμασίας του επίσημου διαλόγου.

Προς το εξωτερικό, θα πρέπει, και πάλιν με κοινό λόγο, συντονισμένα και προγραμματισμένα να μεταφέρουμε την άποψη, την πρόταση μας παντού και να πείσουμε ότι, αυτή είναι προς το συμφέρον όλων των κυπρίων αλλά και των γειτονικών κρατών ευρύτερα και ότι υπηρετεί την ασφάλεια και την ειρήνη στην περιοχή.    Αν παραμείνουμε απαθείς και αδρανείς θα βρεθούμε και πάλιν ενώπιον καταστάσεων του παρελθόντος, όταν θα υποχρεωθούμε να απορρίψουμε κάποιο απαράδεκτο σχέδιο και αυτό θα είναι μοιραίο.  Όπως θα είναι εξίσου μοιραίο αν δεν προλάβουμε να φτάσουμε ούτε σ΄ αυτό το σημείο.  Αν μας προλάβει η διχοτόμηση λόγω οριστικού αδιεξόδου και απόσυρσης του διεθνούς ενδιαφέροντος.

Το Φυσικό Αέριο είναι ο νέος και εφόσον αξιοποιηθεί ορθά, αποτελεσματικός αγωγός προώθησης της λύσης του κυπριακού και της εξασφάλισης των δικαίων και δικαιωμάτων του κυπριακού λαού.  Με αυτόν τον στόχο κατά νου θα πρέπει να κινηθούμε:  (1)  Προς την κατεύθυνση να πείσουμε με λόγια και έργα τους τ/κ και τους τρίτους ότι τα εισοδήματα από την εκμετάλλευση του Φυσικού Αερίου δεν θα τα καρπωθούμε μόνο οι ε/κ.  Ήδη μια πολύ πειστική κίνηση έγινε με τον πρόσφατο σχετικό νόμο που ψήφισε η Βουλή. (2)  Να ενισχύσουμε τις προοπτικές μας στον ενεργειακό «πόλεμο» με συνέχιση της οικοδόμησης –συνεργασιών και συμμαχιών.  (3)  Να γίνει με δράσεις και διαφώτιση κατανοητό και αποδεκτό από τους πάντες ότι ο ενεργειακός πλούτος της Κύπρου ανήκει στο Κράτος μας.  Σήμερα στην Κυπριακή Δημοκρατία και κατ΄ ευχήν με τη λύση στο νέο Πολιτειακό Σχήμα που θα προκύψει,  και όχι εξ΄ ημισείας στις δύο κοινότητες.  Τέλος το πιο σημαντικό απ΄ όλα είναι οι χειρισμοί μας να είναι τέτοιοι που να οδηγούν στην μετατροπή του ενεργειακού πλούτου στο μοχλό μιας λύσης αρχών στο κυπριακό.