Αναγκαία η επανίδρυση του Συνεργατισμού

Του Νίκου Κατσουρίδη

Η υπόθεση Συνεργατισμός μπορεί να αντικρισθεί σε δύο  επίπεδα.  Το ένα είναι το πώς και γιατί φτάσαμε στο σημείο της διάλυσης του Συνεργατικού Κινήματος. Ενός Κινήματος που έζησε πάνω από ένα αιώνα και δίκαια χαρακτηρίζεται ως το μεγαλύτερο κοινωνικό επίτευγμα του κυπριακού λαού.  Ενός Κινήματος από το οποίο ευεργετήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες κύπριοι απ΄ όλα τα κοινωνικά στρώματα σε ολόκληρη την Κύπρο.  Ενός Κινήματος που ιδιαίτερα πρόσφερε πολλά σε εκείνους οι οποίοι είχαν την μεγαλύτερη ανάγκη, αντιμετώπιζαν τις μεγαλύτερες δυσκολίες.  Στήριξε κατά κυριολεξία την ύπαιθρο και τον αγροτικό κόσμο κατ΄ αρχάς, και τον βοήθησε να ξεφύγει από την ανέχεια, να ορθοποδήσει και να βιώσει πραγματικά ένα καλό επίπεδο ζωής.  Να δημιουργήσει και να αναπτυχθεί παραγωγικά και να βοηθήσει με τη σειρά του το σύνολο της κυπριακής οικονομίας και του λαού.  Ανύψωσε πέρα από το βιοτικό και το μορφωτικό επίπεδο του αγροτικού κόσμου, που οδήγησε στην ανάκτηση της αξιοπρέπειας του.  Βοήθησε τα μέγιστα στο να κρατηθεί ζωντανή η ύπαιθρος και να συρρικνωθεί η αστυφιλία.  Πέραν από τον αγροτικό κόσμο, προϊόντας του χρόνου βοήθησε και στήριξε και άλλες κοινωνικές τάξεις και στρώματα.  Στην άνθιση του ο Συνεργατισμός επεκτάθηκε και σε άλλες παραγωγικές δραστηριότητες πέραν της αγροτικής οικονομίας και των εργασιών τραπεζικής υφής. Δυστυχώς στο τέλος της ημέρας κατάρρευσε.  Το πώς και γιατί οδηγήθηκε σ΄ αυτό το αποτέλεσμα περιγράφεται επαρκώς τόσον στην Εκθεση Σταυρινάκη του 1980, όσον και στην πρόσφατη της τριμελούς επιτροπής των κ.κ. Αρέστη, Χαραλάμπους και Γεωργίου.  Αυτό είναι όμως το ένα επίπεδο.  Το οποίο συζητήθηκε, συζητείται και θα συζητηθεί ακόμα.  Αυτά όλα όμως περιγράφουν το παρελθόν και το τραγικό αποτέλεσα μια αξιοθαύμαστης και πολύχρονης πορείας.

Πέραν του πιο πάνω επιπέδου όμως υπάρχει και ένα άλλο.  Αυτό το οποίο διεμήνυσε η πορεία χιλιάδων συμπατριωτών μας το βράδυ της Τετάρτης που μας πέρασε.  Αυτό το οποίο αφορά το μέλλον.  Την πιθανότητα και δυνατότητα της αναγέννησης του Συνεργατικού Κινήματος.  Της δημιουργίας ενός νέου υγειούς Συνεργατικού φορέα.  Όπως είναι σήμερα τα πράγματα κάτι τέτοιο φαντάζει πολύ δύσκολο.  Πολύ δύσκολο μεν αλλά όχι ακατόρθωτο.  Σε μια χώρα που ο Τραπεζικός τομέας έχει υποστεί φοβερά πλήγματα και που κρατήθηκε ζωντανός χάρις στις μεγάλες θυσίες των κυπρίων πολιτών και ιδιαίτερα των εργαζομένων αυτού του τόπου και ο οποίος τραπεζικός τομέας έχει ακόμα δρόμο μπροστά του για να καταστεί ασφαλής.  Γι΄ αυτό τον λόγο και διότι σήμερα ουσιαστικά δεν υπάρχει κυπριακής ιδιοκτησίας Τράπεζα, όπου οι ανάγκες όλων εκείνων τους οποίους εξυπηρέτησε ευθύς εξαρχής ο Συνεργατισμός, βρίσκονται εδώ και έξη χρόνια στην πλέον δύσκολη φάση της πορείας του η γέννηση ενός νέου υγειούς Συνεργατισμού δεν είναι μόνο κατορθωτή αλλά και αναγκαία.  Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο πέραν από την βούληση της βάσης της κυπριακής κοινωνίας επιβάλλεται και η αρωγή της Πολιτείας.  Των θεσμικά εντεταλμένων από τον λαό που τους εκλέγει να τον υπηρετούν και να προάγουν τα συμφέροντα του.  Δηλαδή τη νομοθετική και εκτελεστική εξουσία κατ΄ επέκταση και τους φορείς εκείνους οι οποίοι αποτελούν προέκταση τους.  Σ΄ αυτούς τους δύσκολους καιρούς όσο κρίθηκε αναγκαίο να κρατηθεί και ενισχυθεί ο τραπεζικός τομέας με δισεκατομμύρια ευρώ άλλο τόσο είναι αναγκαίο να επανιδρυθεί ο Συνεργατισμός, το μέγιστο επαναλαμβάνω κοινωνικό επίτευγμα των κυπρίων.

Η επανίδρυση του Συνεργατισμού πέραν από την χρησιμότητα του σε πιστωτικό και κοινωνικό επίπεδο, θα είναι και μια ευγενής πρόκληση για την κυπριακή κοινωνία και Πολιτεία.  Κίνητρο δημιουργικότητας και διαδικασία συσπειρωτική της κοινωνίας μας και δημιουργίας ενός κοινού στόχου για όλους μας τόσο αναγκαίου αυτές τις μέρες της πλήρως απογοήτευσης, σύγχυσης  και πολυκερματισμού.  Να στοχεύσουμε ως κοινωνία  σε κάτι μεγαλόπνοο και καλό.  Κάτι εξαιρετικά σημαντικό και κοινωφελές.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΤΣΟΥΡΙΔΗΣ